Κυνηγετική Εξόρμηση στο Χιονισμένο Βουνό
Ο παγωμένος αέρας χάιδευε το πρόσωπό μου καθώς ανέβαινα το μονοπάτι, βυθίζοντας τις μπότες μου στο αφράτο χιόνι. Ο ήλιος μόλις είχε αρχίσει να ανατέλλει, βάφοντας τις κορυφές των δέντρων με χρυσαφένιο φως. Το τοπίο γύρω μας ήταν μια απόλυτη ησυχία, διακοπτόμενη μόνο από το τρίξιμο του πάγου κάτω από τα βήματά μας και το βαρύ λαχάνιασμα του σκύλου μου, του Άρη.
Η σημερινή μας αποστολή ήταν ο λαγός. Οι παλιοί έλεγαν ότι μετά το πρώτο χιόνι, το κυνήγι του γινόταν ακόμα πιο συναρπαστικό. Ο λαγός αναζητούσε προστασία μέσα στα ντουσκέλια, αφήνοντας τα ίχνη του αποτυπωμένα πάνω στο χιόνι, σαν να μας καλούσε να ακολουθήσουμε το μονοπάτι του.
Το Πρώτο Ίχνος
Δεν είχαμε προχωρήσει πολύ όταν ο Άρης σταμάτησε απότομα, χαμήλωσε το κεφάλι και άρχισε να μυρίζει με ένταση. Το σώμα του έτρεμε από ενθουσιασμό. Είχε βρει φρέσκα ίχνη! Έσκυψα και παρατήρησα τα πατημασιές πάνω στο χιόνι. Ο λαγός είχε περάσει από εδώ μέσα στη νύχτα, ακολουθώντας μια κυκλική διαδρομή, όπως συνήθιζε για να μπερδέψει τα αρπακτικά.
«Προσεκτικά», είπα στον σύντροφό μου, τον Νίκο, που περπατούσε λίγα μέτρα πίσω μου. «Είναι κοντά.»
Ο Άρης άρχισε να κινείται γρηγορότερα, το σώμα του τεντωμένο σαν χορδή έτοιμη να σπάσει. Με ένα απότομο γκάου!, το λαγωνικό μας έριξε το πρώτο σήμα: ο λαγός είχε σηκωθεί!
Η Μεγάλη Καταδίωξη
Μια θολή φιγούρα ξαφνικά εκτοξεύτηκε από τους θάμνους, σχεδόν αθόρυβα, αφήνοντας πίσω του μόνο μια αναπήδηση του χιονιού. Ο λαγός ξεχύθηκε στο άνοιγμα με εκρηκτική ταχύτητα, κάνοντας απότομες στροφές, λες και ήξερε ότι κάθε δευτερόλεπτο μετρούσε για τη ζωή του.
Σήκωσα το δίκαννο, πήρα μια βαθιά ανάσα και ακολούθησα την τροχιά του. Μια βολή! Ο λαγός έκανε ένα σάλτο, αλλά συνέχισε την πορεία του. Δεύτερη βολή! Αυτή τη φορά, ο στόχος μου βρήκε τον σκοπό του. Ο λαγός σωριάστηκε απαλά στο χιόνι.
Ο Άρης έφτασε πρώτος κοντά του, τον μύρισε με προσοχή και γύρισε προς το μέρος μου, κουνώντας την ουρά του. Ήξερε ότι η αποστολή του είχε ολοκληρωθεί.
Το Μεσημέρι στο Καταφύγιο
Αφού συνεχίσαμε το κυνήγι για λίγες ώρες ακόμη, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα διάλειμμα σε ένα μικρό ξέφωτο, προστατευμένο από τον αέρα. Ο Νίκος έβγαλε το φλασκί του, και ένα δυνατό τσίπουρο κύλησε στον λαιμό μας, σβήνοντας την κούραση από τις πρωινές ανηφόρες.
«Τίποτα δεν συγκρίνεται με το κυνήγι στο χιόνι», είπε, ενώ άναβε μια φωτιά για να ζεστάνουμε λίγο ψωμί και λουκάνικα.
Κοιτάζοντας τον Άρη, που είχε κουλουριαστεί δίπλα μας, με τα αυτιά του να τρεμοπαίζουν σε κάθε μακρινό ήχο, χαμογέλασα. Το κυνήγι δεν ήταν μόνο για το θήραμα. Ήταν η επαφή με τη φύση, η αδρεναλίνη της καταδίωξης, η παρέα και οι στιγμές που μοιραζόμασταν στο βουνό.
Το χιόνι έπεφτε απαλά γύρω μας καθώς η φωτιά τριζοβολούσε, και μέσα μου ήξερα ότι αυτή η μέρα θα έμενε αξέχαστη.
